Konumuzun öznesi TARIM İŞÇİLERİ, onların şehirler arası göçleri, seyahat koşulları, hayatlarını yolda trafik kazlarında kaybetmeleri.
Nisan sonu Mayıs başında hele ki okulların kapanmasına 10 gün kala Adana otoban gişelerinde durun ve gelip geçen 16 kişilik minibüsleri bir gözleyin. Arkalarında son zamanlarda yatak döşek koymak için bir çekici konteyner göreceksiniz. Çoğunun plakası, 63, 47, 72. Bu minibüsleri gözlerseniz arkadan size bakan yüzleri arka cama dayanmış çocuklar var, Bazen bunlar bagajda ayakta seyahat eden çocuklardır. Düşünsenize, Mardin´den Manisa´ya Düzce´ye 1300 km ayakta seyahat. Bir kişi bile olsa var mıdır? Vardır. En azından biletsiz ayakta Mardin´den İstanbul´a seyahat eden işçi çocuklarından biri yazıyor bu satırları. Koridorlarında otobüslerin yatan çocuklara çok çok rastlarız Güneydoğu otobüslerinin. Bu kader değildir. Olmamalı.
Hazbel kader bazen trafik durduruyor da o sırada kamera varsa ekranlara yansıyor, bir dolmuştan, 40 kişi çıktı, bir dolmuşta 36 kişi gibi haberler.
Bazen bir trajediyi, komedi gibi anlatır güleriz ama asıl ağlanacak halimizdir. Trafik polisi durdurur, dolmuşu yolcuların aşağı inmesini ister. Şoför trafik polisine dil döker: "abi ceza yaz, vallahi de billahi de bir defa sığdırmam"
Tarım işçileri, ve tarım işçiliği dram içinde dramdır.
Adana Solaklı´da asistan rotasyonu sağlık ocağında hekimlik yapıyorum. Bir genç kız, on üçünde var yok, elci/dayı denilen adam bir pikabın kasasına koyup getirmiş. Neymiş? Midesi ağrıyormuş..
Tarlada bayılacak gibi olmuş, alıp getirmişler. Gözleri yerde. Mide ağrısına benzemiyor.
Neyse ki artık tarım işçileri söz konusu olduğunda deneyim sahibi olmuştum. Aklıma ilkin gebelik geldi. Ancak bekardı. Bir kriz çıkartmamalıydım.
Ben ve elci dışarı çıktık, ebe hanımı gönderdim muayene odasına, meğerse, mens/dönemindeymiş, şakır şakır kanıyormuş kızcağız. Utanmış saklamış. bile.
Çocuk hele kız çocuğu olmak çok zordur, çadırlarda....
Dedim ya bir hayalim var... Şimdi Ütopya, diyeceksiniz biliyorum önerime gelelim.
Bu hayalim ne midir?
Tarım işçilerinin göç ettiği dönemlerde, bir tren kalkacak Mardin´den, Malatya veya Eskişehir´den bağlantılı olacak, göçer tarım işçileri insani şatlarda, çocuklarında oturarak yolculuk yapabilecekleri durumda güvenli seyahatlerini sağlayacak.
Daha ileri gideyim, PEGASUS veya THY yılda 3- 4 uçağını tahsis edecek, bundan iyi reklam mı olur. İnsanları çalışacakları yerlere uçuracak.
Çok mu şey hayal ediyorum.
Değil demi? Devamı var,
Mesela, Adana´da Tuzla ve Karataş yolunda, Çamaşırhanesi, buz dolapları, sosyal alanları, berberi, banyosu, akar suyu olan birkaç merkez oluşturulursa, Bu merkez modellenirse, Manisa´da, Düzce, Bursa´da. Tarım İşçileri, Konaklama Tesisleri.
Çokmuş şey hayal ediyorum ki. Çok olmasa gerek 21. Yüzyılda, güçlü Türkiye´de çok olmasa gerek.
Tarım işçilerini seviyorum.
Yere düşen bir pirinç tanesini arayıp buluyor, yıkayıp tencereye atıyorum. Bir kısmı çürümüş domatesi, kesip biçip menemene kullanıyorum. pörsümüş salatalığı cacık yapımında kullanıyorum.
En önemlisi bozulmasın diye, tane ile sebze ve meyve alıyorum.
Otobanda bu dolmuşların farkındayım. Dikkat ediyorum.