2026 Yılı Merkezi Yönetim Bütçe Kanunu Teklifi ile 2024 Yılı Merkezi Yönetim Kesin Hesap Kanunu Teklifi, Türkiye Büyük Millet Meclisi’nde kavgalı bir oturumun ardından kabul edildi. Rakamlar net: bütçe 320 oyla geçti, kesin hesap 316 oyla onaylandı. Ancak Meclis tutanaklarına geçen asıl tablo, ne bütçenin içeriği ne de halkın sofrasına yansıyacak sonuçları oldu. Zihinlere kazınan görüntü; 3. Dünya ülkelerinde görülen manzaralar olan yumruklar, bağırışlar ve siyasetin dilindeki derin çürüme oldu.
AKP ve CHP milletvekilleri arasında yaşanan fiziki kavga, Meclis’in bir kez daha asli işlevinden uzaklaştığını gösterdi. O gün kürsüden konuşması gerekenler, yumrukla konuşmayı tercih etti. Milletin parasının nereye harcanacağı tartışılırken, Meclis’te itibar kaybetti; siyaset kaybetti.
Kavganın fitilini ateşleyen tartışmaların merkezinde ise AKP Milletvekilinin sözleri oldu. İktidar sıralarından yükselen bu üslup, gücün verdiği özgüvenin değil, siyasal yorgunluğun göstergesidir. Muhalefetin verdiği sert tepkiler ise fiziki çatışmaya dönüştüğü anda haklılığını yitirmektedir. Bir taraf kışkırtıyorsa, diğer tarafın yumrukla karşılık vermesi demokrasi değildir; siyasi acizliktir. Bir siyasetçi, ne kadar ağır bir ithamla karşılaşırsa karşılaşsın, cevabını yine kürsüde, belgesiyle ve üslubuyla vermelidir. Yumruğa sarılmak, aslında fikren söyleyecek sözün kalmadığının veya öfkenin aklın önüne geçtiğinin itirafıdır.
O gün Meclis’te tartışılması gereken şey, vatandaşın cebine ne kadar vergi yansıyacağı, hangi alanlara ne kadar kaynak ayrılacağı, geçen yılın kamu performansıydı. Ancak tüm bu hayati konular, gelen yumrukların gürültüsünde boğuldu. Halk, milletvekillerinin birbirini nasıl itip kakaladığını tartışırken, belki de hayatını doğrudan etkileyecek bütçe maddeleri sessiz sedasız geçiverdi. Bu, şiddetin en büyük zaferidir: Gerçek meseleleri perdelemek.
Yani asıl trajik olan şudur: Türkiye tarihinin en ağır hayat pahalılığı koşullarından biri yaşanırken, bütçe görüşmeleri yoksulluğu, vergileri, çiftçinin borcunu, emeklinin açlığını konuşmak yerine “kim kime laf soktu” yarışına dönüştü. Meclis’te kavga edilirken, dışarıda milyonlar bütçeden kendilerine ne düşeceğini merak ederken "Meclis’teki bu insanlar benim adıma ne yapıyor?" sorusunun yanıtını merak ediyor.
DEMOKRASİ, rakibini aşağılamakla değil; onu ikna etmekle güçlenir. Meclis, öfkenin boşaldığı bir arena değil, millet adına aklın konuştuğu bir yerdir. Mecliste yaşananlar, siyasetin itibarını biraz daha aşındırmış, yurttaşla temsilcisi arasındaki mesafeyi biraz daha açmıştır.
Evet, bütçe geçti.
Ama siyaset bu sınavdan geçemedi.
Ve artık şu gerçek de inkâr edilemez:
Meclis’te yumruk konuştuğu sürece, halkın sofrasında huzur olmayacak.