Yazdıklarında ve söylediklerinde, zamanlama faktörünü büyük bir ferasetle kullanma yeteneğinden tanıdığımız şair ve yazar Nesrin Aykaç,
bu özelliğini bir kez daha gösterdi.
Rahmetli annesinin çocukluk günlerinde kendisine anlattığı hikayeyi, kendine has müstesna bir üslupla kaleme alan Aykaç'ın yazısı okunduğunda, hikayenin günümüzdeki gelişmelerle ne kadar ilintili olduğu görülüyor.
Annesine rahmet, kocaman yüreği ve kalemindeki incelik nedeniyle kendisine sağlıklı bir yaşam dilerken ;
belki göreni olmadığı için okuma şansı bulamamış kişiler için yazıdaki hikayeyi özetleyerek aktarmaya çalışayım.
Vaktiyle bir yılanla karşılaşan adam, "yaşam hakkı" düşüncesiyle yılanı öldürmez. Bu davranış karşısında dillenen yılan, duyduğu minnet borcuna karşılık adama her ay bir altın getirme sözü verir ve bu sözü aksatmadan yerine getirir.
Adam tahsilat ayının birinde rahatsızlandığı için altını almaya oğlunu gönderir.
Altınların tümünü alma hevesine kapılan çocuk saldırıp kuyruğunu kopardığı yılanın sokmasıyla ölür.
Olay karşısında üzüntüsünü belirtip özür dilemeye giden adam, olanları unutup tekrar dost olmaları isteğinde bulunurken, yılan ;
ders niteliğinde şunları söyler :
"sende evlat acısı, bende kuyruk acısı varken bir daha dost olamayız"
Bu hikayenin anlatımında, kimin yılan, kimin adam olduğunun sorgulanmadığını ;
*dostluk,
*ortak yaşam,
*yaşam hakkı ile
*geç kalınmış adalet temalarının değerlendirildiğine vurgu yapan Nesrin Hanım, bu anlamlı yazıdan çıkarılması gereken derslerin yanısıra, günlük yaşantımızda yer bulmuş ve sık sık kullanılan "kuyruk acısı" ifadesinin kaynağına da açıklık getirmiş oldu.
Hikayenin anlatılmış olduğu yazıya ;
kimin adam, kimin yılan olduğuna bakılmaksızın yaptığım kısa yorumu burada da tekrarlayayım.
Evlat acısı da olsa,
kuyruk acısı da olsa ;
"samimiyet" varsa eğer dostluğu yeniden kazanmak mümkündür. Samimiyetin olmadığı zeminde tüm çağrı ve dilekler nafiledir.
Kalemin hiç tükenmesin Nesrin Aykaç.
Semih HOCAOĞLU 28 Şubat 2026
