Günümüz islam alemi içinde, değişik dini müessese ve örgütlerde dillendirilen ama esasında klerikalizme-Kiliseye ait olan teokratik yönetimi öngören sloganlaşmış veciz sözler ve klerikal veya İsraili tefsir ve yorumlar islam inancını yozlaştırmaktadır.
İslami olduğu zannedilerek sıkça dile getirilen bazı slogan ve veciz sözler, islamdan önce ki klerikal düşünürlerce teokrasiye mal edilmiştir. Haçlılar ve Engizisyon sorguçları tarafından ulaştıkları diğer bütün inançlara yansıtılmıştır.
Siyaset bilimi ve din sosyolojisi açısından incelendiğinde, bu ifadelerin temel işlevi katolik inançta kutsal ve sorgulanamaz olup sorgulanması küfür kabul edilen Papa'nın dini otoritesini mutlak siyasal meşruiyet kaynağı haline getirmek iken, bu klerikal yaklaşım, İslam tarikatlarında Tarikat Şeyhlerine, Halifelik rejiminde Halifelere, devlet yönetimlerinde "ulul Emr"e uyarlanarak taklit edilmiştir.
Yani ,günümüzde çokça söylenen "efendim batının hep yemek içmek şeklini, giyimini model alıyoruz moda olarak kullanıyoruz" yaklaşımı doğru değil, ilk olarak ve evvel emirde İsrailiyatı ve Klise söylem ve adetlerini taklit etmişiz ! Öyle ki Osmanlı Devşirme Kanununda dahi Klise-Papaz çocuklarına öncelik verilmiştir
Klerikal düşünce, beşeri hukuku ve demokratik iradeyi reddederek yönetim yetkisinin doğrudan dini kurallara ve bu kuralları yorumlayan zümreye (ruhban sınıfına) ait olduğunu savunur ki bunun Osmanlı hilafetinde ki taklidi şekli Padişahın Şeyhül İslam dan aldığı fetvaya göre ferman vermesidir.
Klerikalizmin özü olan "din adamlarının yanılmazlığı ve sorgulanamaz otoritesi" fikri, islam alemindeki tarikat ve cemaat yapılarında şu kalıplarla yaşatılır.
"Şeyhinin elinde gassal (ölü yıkayıcı) elindeki meyyit (ölü) gibi olmak." Müridin akli ve siyasi iradesini tamamen dini lidere teslim etmesini öğütler. Bu yaklaşım klerikal itaatin en keskin ifadelerinden biridir.
Bu yaklaşımın devlet yönetimlerine yansıması da Halife'nin, Şah'ın, Padişah'ın sorgulanamazlığı, kınanamazlığı şeklinde yansımış aksi davranışlar cezalandırılmıştır.
"Alimlerin eti zehirlidir." şeklinde olup İbn Asakir'e atfedilen söz, günümüzde cemaat ve tarikat liderlerine yönelik her türlü toplumsal veya hukuki eleştiriyi engellemek için bir dokunulmazlık zırhı olarak kullanılmaktadır.
"Evliyaya itiraz eden felah bulmaz." Dini önderlerin kararlarını eleştirmeyi inanç sorunu haline getirerek, ruhban benzeri bir sınıfın toplumsal ve siyasi denetimden muaf tutulmasını sağlamaktadır.
"Allah'ın indirdiğiyle hükmetmeyenler kafirlerin ta kendileridir." diyen Maide Suresi 44. ayeti ;
Kur'anın,
devlet yönetiminde şurayı (Parlementer sistemi) esas alan,
Dini,mili,ailevi hiç bir ayırım ve kayırma gözetmeksizin adaleti emreden,
ve kamu görevlerinin dininden, mezhebineden, milliyetinden, akrabadan, arkadaşından, dostundan cinsinden olana değil ehline verilmesini emreden ,
bağlamından koparılarak siyasi bir slogana dönüştürülmesiyle, seküler yasaları ve bu yasaları uygulayan devlet kurumlarını tekfir etme (dinden çıkmış sayma) aracı olarak kullanılmaktadır.
Katolik Engizisyonunun kendi inanç ve yorumları dışında kalan her türlü inanç esas ve yorumlarını kafirlik ve zındıklık kabul etmesinde olduğu gibi, "
İslam literatüründe "azgınlık ve putperestlik" anlamına gelen tağut kavramı, siyasal İslamcı jargon içinde kendi dini inanç ve yorumlarına dayanmayan tüm devlet ve yönetim biçimlerini tanımlamak için kullanılarak haçlıların ve Engizisyon klerikallerinin kullandıkları "Tağuti düzen yıkılacak." Sloganı aynen kullanılmaktadır.
Müslüman Kardeşler (İhvan) hareketiyle küreselleşen
"İslam anayasamız, Kur'an yasamızdır." sloganı da hristiyanlıktaki ruhban sınıfının pozitif hukuk metinleri yerine kutsal metinlerin doğrudan anayasa olarak ikame edilmesini öngören bir klise doktrininin yansımasıdır.
Bu sloganları savunan günümüzün müslüman yorumcuları diyebilirler ki efendim ALLAH'ın dini ilk önce Hz.Ademe vahyedilmiş ve sonra gelen bütün Pegamberlerle de aslına uygun olarak tekrar edegelmiş bir dindir. Bu bakımdan önceki dinleri kötülememek yada tümüyle reddetmemek gerekir.
İyi de bunu biz söylediğimizde, özellikle de eski Türklerin baştan beri ve islamiyetten binlerce yıl öncesinden beri zaten Semavi (göklü) ve tevhid (Tengri Tek) inancına sahip olduklarını söylediğimizde de diyorsunuz ki yok olmaz kur'an gelmekle bütün öncekiler neshedilmiştir artık hepsi küfürdür ! Esasında bu reddiyenin bu itirazın sırf arapça Semavi ve tevhid kavramlarının kullanılmayıp Türkçesi olan Göklü ve Tengri Tek kavramlarının kullanılmasına yapılan bir itirazdan öte değeri olmayan, İslamı arap dini kabul eden sözde arap alimlerin arapçılığının ifadesi olduğu apaçıktır.
Her şeyden önce Kur'anın kendisi kendini, önceki vahiyleri ve kitapları nesheden değil açıklayan ve tasdik eden kitap olarak tanımlamaktadır.
Kur'an-ı Kerim, kendisini önceki ilahi kitaplarla (Tevrat, Zebur, İncil) olan ilişkisi bakımından çoğunlukla "musaddık" (tasdik eden, doğrulayan-Örneğin,Bakara 97), "müheymin" (gözeten, koruyan, denetleyen-Örneğin Maide 48) ve "mufassıl" (açıklayan, detaylandıran-Örneğin Nahl 64) sıfatlarıyla tanımlar.
Yani Kur'an, kendini de önceki kitapları da koruyup gözetmiş ve açıklığa kavuşturmuştur.Lakin eski dinlerin müfessir ve yorumcularının tefsir ve yorumları da Kur'anın tefsir ve yorumu alanında müslümanları çok etkilemiştir. İslam alimlerinin çoğunun "israiliyat" olarak ifade ettikleri bu etkilemeye ben Klise etkisi nedeniyle "Nasraniyat"ı eklemek gerektiğini, hatta, Gazali'nin Aristo mantığına dayanan yorumları yani yunan felsefesi etkisi nedeniyle "Rumiyat"ı da eklemek gerektiğini düşünüyorum.
