Sabahın ilk ışıklarıyla birlikte başlayan o tanıdık telaş: Çalan alarmlar, aceleyle atıştırılan birkaç lokma kahvaltı, ekranlara sığdırılmaya çalışılan koca bir hayat ve bitmek bilmeyen yapılacaklar listesi... Alarm çalar çalmaz hepimiz kendimizi amansız bir yarışın içinde buluyoruz. Telefonu elimize aldığımız ilk anda; bizden daha erken kalkan, daha çok çalışan, daha çok gezen ve sanki her şeyi başarmış gibi görünen insanların kusursuz hayatlarıyla karşılaşıyoruz. Kahvaltı ederken bile bir şeyler dinliyor, yolda yürürken mesajlara yetişmeye çalışıyor, boş zamanlarımızı dahi "boşa gitmesin" diyerek dolduruyoruz. Modern insan, tarihin hiçbir döneminde olmadığı kadar hızlı yaşamak ve sürekli bir şeyler üretmek zorunda hissettiği büyük bir baskının altında eziliyor.
Yabancıların "hustle culture" dedikleri, dilimize ise "durmaksızın çalış, daha çok üret, sakın durma" olarak geçen bu anlayış; bize başarı adı altında geçmeyen bir yorgunluk aşılıyor. Dinlenmek tembellik gibi gösteriliyor, durup bir nefes almak geride kalmak gibi hissettiriliyor, "hayır" demek ise başarısızlığı kabul etmek sayılıyor. Sosyal medyada sabahın beşinde koşuya çıkanları, gece yarılarına kadar çalışanları, uykuyu bile zaman kaybı görenleri izliyoruz. Fakat işin garip yanı şu ki; ne kadar hızlı koşarsak koşalım günün sonunda elimizde kalan şey başarı veya mutluluk değil, kemiklerimize kadar işlemiş derin bir yorgunluk ve iç boşluğu oluyor.
Sürekli bir şeylere yetişme telaşı, bizi insan yapan en temel değerlerden uzaklaştırıyor. Düşünmek, hissetmek, bir dostla sohbet etmek ya da sadece "öylece durabilmek" artık ulaşılamaz birer lüks haline geldi. Komşuluklar, dostluklar ve aile ilişkileri mesajlaşma uygulamalarındaki iki satır yazıya sıkıştı. Hafta sonları bile dinlenemiyor, sadece yataktan kalkacak gücü toplamaya çalışıyoruz. Uzmanların "Tükenmişlik Sendromu" dediği şey, artık tek tek kişilerin sorunu değil; neredeyse bütün toplumun yakalandığı ortak bir hastalık oldu.
Peki, gerçekten soralım kendimize: Başarılı olmak, insanca ve huzurla yaşamaktan ne zaman daha önemli hale geldi? Nereye yetişmeye çalışıyoruz? Bir hedefi bitiriyoruz, hemen yenisi çıkıyor: Daha iyi bir iş, daha yüksek bir maaş, daha güzel bir ev, daha çok takipçi... İnsan elimizdekilerin tadını çıkarmaya fırsat bulamadan, henüz sahip olmadıklarının peşinde ömrünü tüketiyor. Hayatın değerini sadece "ne kadar çalıştığımızla" ölçen bu sistem, insanı bir canlı olmaktan çıkarıp çalışan bir makinenin küçük bir parçasına dönüştürüyor.
Oysa insan bir makine değildir. Hiçbirimizin değeri; kaç saat çalıştığıyla, ne kadar para kazandığıyla ya da kaç iş bitirdiğiyle ölçülemez. İnsan; hiçbir şey yapmadan balkonda oturup çayını yudumlarken de, bir kitabı saat kaygısı gütmeden okurken de, sevdikleriyle gülüp eğlenirken de "insandır". Dinlenmek bir tembellik değil, ayakta kalabilmenin en temel şartıdır.
Şimdi biraz yavaşlama, bir nefes alma vaktidir. Durmak; pes etmek, geride kalmak ya da pes etmek değildir. Herkesin bir yerlere koşturduğu bu çılgın dünyada azıcık durabilmek, kendimizi kaybetmemek için atacağımız en akıllıca adımdır. Çünkü hayat bitiş çizgisi olan bir koşu yarışı değil, tadı çıkarılması gereken bir yolculuktur. Ve bu yolculukta önemli olan herkesten önce varmak değil, yolun sonunda kendimizi kaybetmeden yürüyebilmektir.