Sallanır iki yana, dizlerini döver ve ağlarAğıtlar yakartek menteşeyle asılı kalmış ahşap bir kapıSadece görenler anlarNasıl direnmiş yok olmaya karşıDurmaksızın kanayan gönül yarasınarağmen hayatta kalmışO ağlamış dağlar dinlemişAnlatmış dağlara soykırımı, tehciriGitti de gelmedi öyküleriniUmutlar bağlanmış gelecek günlere
Asırlık ahşap kapı meydan okumuş zamanaBudakları kurşun yarası gibigöz gözKalbi kırılmış, rengi solmuşLakin hep var olmuşRüzgârın komşu mahallerden taşıdığı reyhan, kişniş, üzerlik kokusu iletutunmuş hayataDuvarların ardına sakladığı seslerinhüzünlerin, sevinçlerin verdiği güçleÇok uzak diyarlara göçen sahibini beklemiş durmuş
Bir zamanlar bu kapıdan geçip gidenleremanet bırakmış suretlerini evlerineOnun içindir ki kalanlar ve gidenlerbirbirine benzer bu coğrafyadaAnılar, düğünler, doğumlar, ölümlerortak anılardır, rüyalardırFotoğraflara yansıyan anlardır
Kalbi kırık, kasvete bürünmüş, viran kapıbeklemekten yorgun virane evhep gidenleri beklerKapı komşu evlerle acılarınıözlemlerini bölüşürlerO saklı türküyü söyleyerek
Yenilenen her ev , dikilen her ağaçUmut verir viranelereArtık yalnız değilsin derBurası artık ortak vatanEskisi gibi meskun mahal
Umutludur virane evlerVirane kapılarVe bir divane şair.