Bazı insanlar gelir, sessizce bir tohum eker…
Ve o tohum, bir şehrin kaderini değiştirir.
Zihni Derin, işte tam da böyle bir iz bırakır Anadolu’nun yeşil cennetlerinden biri olan Rize’de.
Muğla’dan Rize’ye, bir araştırma vesilesiyle gelir.
Gözlemi derin, bakışı farklıdır. O sırada yolu Batum’a düşer.
Dikkatini çeken bir bitki vardır çay.
O güzelim yeşil yaprakların, nemli ve yumuşak iklimde serpilip geliştiğini görür.
Bir an durur.
Kafasında tek bir soru belirir: “Bu çay, Batum’da yetişiyorsa, neden Rize’de de olmasın?”
O anın ardından, sadece birkaç çay fidesi değil, bir umudun kökleri taşınır Rize’ye.
İlk fideler getirilir, Rize’nin yamaçlarına ekilir.
Karadeniz’in sisli sabahları, nemli havası, bereketli toprağı çayı kucaklar.
Kısa sürede o filizler yeşerir, dallanır, budaklanır.
Ardından işlem tesisleri kurulur. Çay fabrikaları Rize’nin çehresini değiştirir.
Sadece bir tarım ürünü değildir artık çay.
Geçim kapısıdır, kimliktir, kültürdür.
Binlerce aileye aş olur, Rizeli gencin umutla baktığı ufuk olur.
Sadece yeşil yapraklar değil, yeşeren hayallerdir orada.
Rize’de Çaykur fabrikasının bahçesinde, Zihni Derin’in bir heykeli vardır.
Ama o heykel sadece bir şahsiyeti değil; bir düşünceyi, bir vizyonu, bir halkın geleceğe tutunuşunu simgeler. O heykel, suskun bir teşekkürdür Rize’nin yamaçlarından yükselen.
Bugün Rize neyle anılıyorsa, çayın kokusu hangi haneyi sarıyorsa, orada Zihni Derin’in adı da vardır.
Bir adam geldi…
Tohum ekti…
Şehir ayağa kalktı.
