Daha önce de yazdım.
İmar uygulamalarından, yükselen apartmanlardan, daralan sokaklardan söz ettim. Yazmaya da devam edeceğim.
Çünkü bu şehirde yaşıyoruz. Yanlış yapılan her işin bedelini hep birlikte ödüyoruz.
İmardan anlayan, Mardin’in derdiyle dertlenen insanlar, adına “18 uygulaması” denilen düzenlemenin bu şehirde gerektiği gibi yapılmadığını söylüyor. Hatta “Türkiye’de uygulanmadığı tek il Mardin” diyenler var. Bu kadar geniş bir iddiayı doğrulayacak olan ilgili kurumlardır.
Çıksınlar, nerede ne yaptıklarını anlatsınlar.
Bizim gördüğümüz ise ortada…
Apartmanlar yükseliyor. Peki, otopark nerede?
Bahçe nerede?
Çocukların oynayacağı alan nerede?
Yeni yerleşim yerlerinde okulun, parkın, trafonun yeri baştan düşünülüyor mu?
Sonra ne oluyor?
Trafoya yer aranıyor.
Okul bahçesi, park alanı, sokak arası gündeme geliyor.
Arabalar kaldırımlara çıkıyor, yayalar yola iniyor.
Çocuklar iki araç arasında oyun oynamaya çalışıyor.
Sonra da “Trafik neden sıkışıyor, bu şehir neden nefes alamıyor?” diye soruyoruz.
Nasıl alsın?
Bir şehrin gelişmesini yalnızca yükselen bina sayısıyla ölçerseniz, gün gelir o binaların arasında yürüyecek yer bulamazsınız.
Gelelim kütüphane meselesine…
Yenişehir’de kütüphane yapılması için belirlenen alan neden yıllardır bekliyor?
Yaklaşık yedi dönümlük bu arsanın geleceği ne olacak?
Ortalıkta, bu araziye birilerinin göz diktiği söylentileri dolaşıyor.
Söylentiyle hüküm vermeyelim.
Ama söylentileri cevapsız da bırakmayalım. Yetkililer çıksın, açıkça anlatsın: Bu alan hala kütüphane için mi ayrılmış durumda?
Şimdi kütüphanenin eski yerinde yapılacağı konuşuluyor.
Madem eski yerinde yapılacaktı, neden yeni bir alan belirlendi?
Neden yıllarca beklendi? Bu şehrin öğrencileri, gençleri, kitapseverleri neden bekletildi?
Bu soruların bir cevabı olmalı.
Mardin-Diyarbakır yolu üzerinde, hastane yakınlarındaki şelalenin bulunduğu alanın satılacağı da konuşuluyor.
Ben bu ihtimali zayıf görüyorum.
Ancak bir açıklama yapılmadığında, her söylenti büyüyüp şehrin gündemine yerleşiyor.
Vatandaşın kafasındaki soru işaretlerini gidermek bu kadar mı zor?
Bir tarafta Hazine arazilerinin satışları konuşuluyor, diğer tarafta şehrin genişlediği Artuklu Üniversitesi çevresinde okul yapılacak kamu arazisi bulunamadığı ileri sürülüyor.
Doğru mu bu?
Doğruysa, yeni mahalleler planlanırken o evlerde yaşayacak çocukların hangi okula gideceği neden düşünülmedi?
Yanlışsa, okul için ayrılan alanlar açıklansın. Biz de bilelim, vatandaş da bilsin.
Türkmen yokuşunda, Hilton’un yamaçlarında çocuk parkı yapılacağı da dillendiriliyor. Böyle bir proje varsa, arazinin eğimi ve çocukların güvenliği nasıl değerlendiriliyor?
Çocuk parkı için yer seçerken, bir annenin içinin rahat edip etmeyeceğini de düşünmek gerekmez mi? Çocuk koşacak, oynayacak, düşecek. Yamaçta kurulacak bir parkta güvenliği nasıl sağlayacaksınız?
Yaklaşık otuz yıldır yapılan, değiştirilen, yeniden düzenlenen imar planlarına bakıyorum. Sonra sokağa çıkıp şehrin haline bakıyorum.
Yollar daralıyor, binalar yükseliyor, insanın nefes alacağı alan azalıyor.
Peki, bu planlar kimin hayatını kolaylaştırıyor?
Artuklu Kaymakamlığının karşısındaki bazı beş katlı apartmanlara ilave katlar yapılarak sekiz kata çıkarıldığı, bunun da imar affıyla ilişkilendirildiği ileri sürülüyor.
Bu yapılara sonradan kat eklendi mi?
Eklendiyse hangi izinle, hangi teknik incelemeyle yapıldı? Binaların güvenliği denetlendi mi?
Bir binanın üzerine kat çıkmak, yalnızca o binadaki daire sayısını artırmaz. O sokaktaki araç sayısını, altyapının yükünü, otopark ihtiyacını da artırır. Hepsinden önce, o binada yaşayan insanların güvenliğini ilgilendirir.
Önlem almak için mutlaka bir facia mı yaşanmalı?
Bir de çevre yolu meselesi var.
Tırlar, beton mikserleri, tonajlı kamyonlar şehrin içinden geçiyor. Aynı yolu öğrenci de kullanıyor, işe yetişmeye çalışan vatandaş da, çocuğunun elinden tutan anne de…
Mardin daha ne kadar bunu yaşayacak? Şehir içindeki bu yükü azaltacak çevre yolu ne zaman tamamlanacak?
Modern bir stadyum beklentisi de yıllardır gündemde. Gençlere sporu sevdirmekten söz ediyoruz. Peki, bunun için gereken yatırımları ne kadar önemsiyoruz?
Bu şehrin talepleri belli, Güvenli yapılar, rahat ulaşım, okul, kütüphane, park, spor alanı…
Bunların hangisi fazla?
Mardin’in adını her fırsatta övgüyle anan siyasetçilere soruyorum: Bu sorunların çözümü için ne yapıyorsunuz?
Hangi işin takipçisisiniz? Hangi yatırım için takvim verebiliyorsunuz?
Şehri sevmek, yalnızca tarihini ve taşını övmekle olmuyor. O taşların arasında yaşayan insanların hayatını da düşünmek gerekiyor.
Biz yazınca bazıları rahatsız olabilir.
Olsun! Çocuğuna okul, arabasına park yeri, kendisine yürüyecek kaldırım bulamayan vatandaş zaten her gün rahatsız.
Onun sesini kim duyacak?
Mardin’in günahı ne?
Bu şehir, bu halk, yıllarca bekletilmeyi hak ediyor mu?