Mardin’de bir mahallenin suyu kesilir. Bir süre beklenir.
Su gelmeyince Gazetecinin telefonu çalar. Arayan hemşehrimiz önce mahallesinin adını söyler.
Sonra da hepimizin bildiği o sözü eder. “Hele bir sorun, suyumuz ne zaman gelecek?”
Yıllardır o telefonları açarım. Arayanın kimi zaman adını bile bilmem.
Ama benden ne istediğini bilirim.
Yetkiliye ulaşamamıştır. Evde su bekliyordur. Çocuğu okula gidecektir.
Bizim soracağımız sorunun onun sofrasında, mutfağında bir karşılığı vardır.
Sözcü TV’ye ve Sözcü’nün internet sitesine kayyum atanmasını da buradan okuyorum.
Halk TV’nin ardından şimdi de Sözcü için böyle bir karar verildi.
Medya grubunda polis araması yapıldı. Soruşturma kapsamında gözaltılar oldu.
Haber merkezinde yaşananlar, akşam evinde haber bekleyen vatandaşı da ilgilendiriyor.
Geçen ay yatırım fonlarıyla ilgili haberler ve açıklamalar gündemdeydi.
Gazeteciler ifadeye çağrıldı. Bir de parasını o fonlara yatıran insanı düşünün.
Belki emekli ikramiyesini yatırdı. Belki kızının düğünü için biriktirdiği parayı. Önüne konan hesap dökümünü okuyunca işin içinden çıkamayabilir. Parasının nasıl yönetildiğini anlayacağı bir dille öğrenmek ister.
İşte muhabirin emeği orada başlar. Belgeyi bulur. Rakamları karşılaştırır. Anlamadığı yeri bir bilene danışır. Adı geçen kişiyi arar. Onun cevabını da habere koyar. Bazen okurun üç dakikada okuduğu bir haber, muhabirin bir haftasını alır.
Bunca yıllık meslek hayatımda şunu öğrendim.
Gazetecinin en kıymetli sermayesi, vatandaşın ona duyduğu güvendir.
Bir insan size bir belge getiriyorsa bir sebebi vardır.
Belki anlatacağı şey yüzünden işini kaybetmekten çekiniyordur.
Adını koruyacağınıza inanmıştır.
Bir haber merkezinde arama yapıldığını duyunca onun da aklına bir soru düşer. “Yarın benim adım da ortaya çıkar mı?” O kaygıyla kapıdan geri dönerse elindeki belgeden kimin haberi olacak?
Bir de o ekranın arkasında çalışanlar var.
Sabahın köründe yola çıkan kameraman var. Gece bültenini hazırlayan editör var.
Ay sonunda maaşıyla kirasını ödeyen insanlar var. Kayyumun hangi yetkileri kullanacağını bilmek onların hakkı.
Haber toplantısında son sözü kimin söyleyeceği de açık olmalı.
Çalışanların işi ve haber kaynaklarının gizliliği korunmalı.
Sözcü’nün yayınlarını beğenmeyen hemşehrilerim olabilir.
Saygı duyarım. Ben de her gazetenin manşetine katılmam.
Bazen aynı olayı iki ayrı gazeteden okurum. Birinin sormadığı soruyu öteki sorar.
İkisinden öğrendiğimle kendi kanaatimi oluştururum. Okurun elindeki bu imkânı kıymetli bulurum.
Anayasa’nın sözü açık. “Basın hürdür, sansür edilemez.” Bu cümle bana mesleğimin sorumluluğunu da hatırlatır. Yanlış yazarsam düzeltirim.
Eleştirdiğim kişinin cevabına yer veririm.
Okurum benden hesap sorarsa sayfamı açarım.
Aynı açıklığı kamu adına karar verenlerden de beklerim.
Kayyum kararının gerekçesi ve gözaltıların hukuki dayanağı, herkesin anlayacağı bir dille açıklanmalı.
Ben kayyum kararının yeniden değerlendirilip kaldırılmasını istiyorum.
Sözcü’de kalemiyle, kamerasıyla, emeğiyle çalışan meslektaşlarımın yanındayım.
Yarın Mardin’de o telefon yine çalacak.
Bir hemşehrimiz yine “Hele bir sorun” diyecek.
Ahizenin öbür ucundaki insanın bizden tek beklentisi var.
Kendi başına ulaşamadığı cevaba bizim ulaşmamız.
Gazeteci o soruyu gönül rahatlığıyla sorabilmeli.
Vatandaş da aldığı cevabın eksiksiz yayımlandığına güvenebilmeli.
Yetkililerden, Sözcü Tv 'ye uygulanan kayyum kararını kaldırmasını bekliyorum.
