Makamlarda oturanların unutmaması gereken bir gerçek vardır.
O makamlar, vatandaşın ödediği vergilerle ayakta durur.
Devletin "baba" olarak görüldüğü bir ülkede, o makamda oturanların da devlet baba anlayışını temsil etmesi gerekir.
Bunun adı devlet terbiyesidir.
Ne yazık ki bazıları makamı kendisinin zannediyor!
Sanki devlet kendisinden ibaretmiş gibi davranıyor.
"Benden büyük yok."
"Her şey benden sorulur."
"Ben ne dersem o olur."
Görevime geç de gelirim..
Kimseye de hesap vermek durumunda değilim..
Anlayışı, hem makamı yorar hem de devlete zarar verir.
Oysa devlet terbiyesi farklı bir şeydir.
25 yıl fiilen Basın ve Halkla İlişkiler Müdürlüğü yaptım.
Birçok valiyle çalışma fırsatı buldum.
Çoğu ziyaretçisini kapıda karşılar, kapıda uğurlardı.
Vatandaşın derdini dinlerken bir bürokrat gibi değil, bir baba gibi davranırlardı.
Çünkü bilirlerdi ki karşılarındaki kişi devletin kapısına gelmiştir.
Bunu en iyi şekilde vatandaşa yansıtan, Mardin Valisi Tuncay Akkoyun'dur.
Zerafeti, yaklaşımı ve ilin genel yapısına hakimiyeti ile takdir toplayan bir yönetici.
Oraya gelen insanın derdi vardır.
Beklentisi vardır.
Umudu vardır.
Devlet terbiyesi biraz da empati yapabilmektir.
Yanınıza gelen kişiyi anneniz, babanız, kardeşiniz ya da evladınız yerine koyabilmektir.
Makamın büyüklüğü vatandaşa kurulan mesafeyle değil, vatandaşa gösterilen yakınlıkla ölçülür.
İnsanlar makamları değil, kendilerine gösterilen saygıyı hatırlar.
Kapıda bekletildiklerini unutmazlar.
Küçümsendiklerini unutmazlar.
Ama bir güler yüzü de unutmazlar.
Bir "Hoş geldiniz" sözünü de unutmazlar.
Devletin büyüklüğü yüksek duvarlarda değil, vatandaşına verdiği değerde saklıdır.
Çünkü devlet terbiyesi dediğimiz şey;
Makamı kendinden büyük görmek,
İnsanı makamdan üstün tutmak,
Ve vatandaşa hizmet etmeyi görev bilmekten geçer.
Devlet terbiyesini, kişisel terbiyeleriyle örtmeye çalışanlar, devlete ve millete zarar verir.
Liyakat ve terbiye kavramlarına her zamankinden daha çok ihtiyacımız var..
Ne dersiniz?